شاخص هایی مانند توليد ناخالص ملّی يا توليد ناخالص داخلی برای سنجش ميزان پيشرفت اقتصادی کشورها بسيار مفيد اند. طبق اين شاخص ايران در حدود بيست و نهمين کشور ثروتمند جهان است. اما امروز يک سخنرانی جالب درباره دولت الکترونيک ديدم که ديويد کامرون، رهبر حذب محافظه کاران انگليس در کنفرانس TED ارائه داد و در آن به سخنی از رابرت کندی (برادر همان رئيس جمهور جوانمرگ شده) اشاره شد که در سال 1968 در دانشگاه کانزاس خيلی مختصر و مفيد محدوديت های استفاده از شاخص توليد ناخالص ملی را برمی شمارد:

توليد ناخالص ملی سلامت فرزندان مان، کيفيت آموزش آنها و لذت بازی آنها را در نظر نمی گيرد. زيبایی اشعارمان، استحکام ازدواج های مان، بلوغ گفتمان عمومی مان، و صداقت دولتمردان مان را شامل نمی شود. نه هوش ما را می سنجد و نه شجاعت مان را، نه حکمت مان و نه يادگيری مان را، نه شفقت مان و نه ميهن دوستی مان را. در واقع همه چيز را می سنجد به جز آنچه که واقعآً به زندگی ارزش می دهد.