به نظر می آيد که نارضايتی از حکومت دينی سبب موجی از نارضايتی از خود دين ميان عده زيادی از ايرانيان شده است. نشانه اين موضوع مطالب مختلفی است که وبلاگ نويسان فارسی زبان اين روزها می نويسند. به خصوص اين مطلب که امروز پرطرفدارترين مطلب سايت بالاترين شده بود. از ديد يک طرفدار شک و نقد، زير سوال بردن دين چيز بدی نيست ولی به شرط اينکه همراه با تفکر و تعقل باشد و نه يک واکنش احساسی و بدون احترام و عفّت کلام. از اين رو است که معمولاً نسبت به حمله های تند و توهين آميز و دشنام گونه ای که برخی به خدا و دين و دينداران می کنند احساس خوبی ندارم. مبنای پيشرفت دانش و آگاهی ميان انسان ها گفتگو است و توهين راه گفتگو را می بندد. از طرفی هم قبول دارم که برخی افراد آنچنان در چهارچوب های فکری خود اسيراند و آن چنان به نقد نشدن آن چهارچوب ها عادت کرده اند که کوچکترين نقدی را توهين آميز می بينند. بنابراين هر مطلبی که توهين آميز خوانده شود نيز لزوماً از ديد من مخرب و منفی نيست.

حال که نوشته «من يك بی خدای بی دين هستم» اينقدر توجه جلب کرده لازم ديدم که برخی نکات در اين نوشته اشاره کنم که مقداری ناپسند به نظرم می آيند. نويسنده در اين نوشته آورده است که «گروهي از پيامبران را زاييده ذهن وتخيل بشر و گروهی را عده ای شياد و رند ميپندارم كه از احمقيت مردم سو استفاده كرده اند.» من يک گروه ديگر هم پيشنهاد دارم: به نظرم بسياری از پيامبران معلم بوده اند. دانشمندان و طراحان اجتماعی بوده اند که به جز در قالب دين روش ديگری برای پيشبرد و راهنمایی جامعه نداشته اند. نويسنده همچنين می گويد «احترامی كه برای يك الاغ بار كش قائلم بيش از احتراميست كه برای آخوند روی منبر قائل هستم.»  آيا آخوندهایی نداشته ايم که اهل علم و استدلال و گفتگو بوده اند؟ آيا آخوندهایی نداشته ايم که مقابل آخوندهای ديگر ايستادگی کرده و از مظلومين دفاع کرده اند؟ و امّا آزاردهنده ترين قسمت نوشته اين نويسنده اين است که از عبارت «مشتی عرب وحشی و رذل» استفاده کرده است. آيا اين تبعيض نژادی نيست؟! آيا ما نبايد بهتر از اين باشيم که اين گونه به برخی از هم نوعانمان فقط به خاطر موقعيت جغرفيایی و نژادشان توهين کنيم؟ من يکی که اين روزها با توجه به موج دموکراسی خواهی در کشورهای عرب خيلی هم به عرب ها افتخار می کنم.